Tag Archives

Isle of the Dead

↓ Σε είδα να περπατάς σαν χαμένος μέσα στην ίδια σου την πόλη.
↑ Σε είδα να παθιάζεσαι με ένα παιχνίδι, βλέποντας μια ταινία, καθαρίζοντας έναν λεκέ, φτιάχνοντας ένα φαγητό. Το πάθος αξίζει στις μικρές στιγμές.
↑Σε είδα να μιλάς για τα προβλήματα σου, χαμογελώντας που πλέον είσαι χαλαρός να το κάνεις.
↑Σε είδα να λες ευχαριστώ και συγγνώμη στο τέλος της δουλειάς σου.
↑ Σε είδα να φωτογραφίζεις τα κύματα της θάλασσας πριν σβήσει το καλοκαίρι.
↑Σε είδα να χαμογελάς με την “καλημέρα” και το “ευχαριστώ” ενός ξένου που του έδωσες την σειρά σου στο supermarket.
↓Σε είδα να κάνεις ένα τσιγάρο γεμάτη προβληματισμούς, να το αφήνεις στη μέση γιατί δεν προλαβαίνεις και να φοράς το χαμόγελο της συγκατάβασης βουτώντας ξανά στα βαθιά
↑Σε είδα να τρως παγωτό τον χειμώνα και να πίνεις ζεστό καφέ το καλοκαιρινό πρωινό. Αντιθέσεις απαραίτητες.
↑Σε είδα να κοιμάσαι στο αστικό και σε ζήλεψα που δεν έχω αυτήν την “πολυτέλεια”.
↓Σε είδα νευρικό, να φοβάσαι να μιλήσεις ενώ ξέρω ότι έχεις άποψη. Η θέση βουλώνει στόματα; Έχεις φωνή. Μίλα!
↑Σε είδα να κουνάς το λευκό σου μπαστούνι στις ειδικές ράγες του πεζοδρομίου, απολαμβάνοντας την απογευματινή σου βόλτα.
↓Σε είδα να προβληματίζεσαι κοιτώντας το πορτοφόλι σου όταν έβαζες μέσα το εισιτήριο.
↓Σε είδα να απογοητεύεσαι όταν διάβασες ένα ακόμα μήνυμα: “Δεν κάνεις για την συγκεκριμένη θέση”.
↑Είδα να γνωρίζεις καινούργιους ανθρώπους και να ενθουσιάζεσαι με την ομορφιά και την δύναμη των ανθρώπινων σχέσεων.
↑Σε είδα να ανταλλάσσεις μια βραδιά εξόδου, με μια βραδιά με πυτζάμες, επιτραπέζια, φίλους στο σπίτι και πίτσα.
↑Σε είδα να παίρνεις το βιβλίο σου και έναν καφέ στο χέρι και να πηγαίνεις θάλασσα. Ξεπέρασε το αμήχανο βλέμμα των άλλων, βούτηξε στο βιβλίο!
↑Σε είδα να παίρνεις ικανοποίηση όταν η ευγένεια σου εκτιμήθηκε.
↓Σε είδα να βρίσκεις ευκαιρία να επιβάλεις την θιγμένη από χρόνια ανωτερότητα σου σε αδύναμους που δεν τολμούν καν να σε κοιτάξουν στα μάτια.
↑Σε είδα να κάνεις ένα μεγάλο βήμα με τους ψυχαναγκασμούς σου χαϊδεύοντας τον σκύλο της παρέας.
↑ Σε είδα να σηκώνεσαι αθόρυβα για να μην ξυπνήσεις τους επισκέπτες σου.
↓Σε είδα να μην αντέχεις τη μοναξιά…
↑Σε είδα να φτιάχνεις ένα κολάζ από εισιτήρια συναυλιών που παρακολουθήσατε μαζί…
↑Σε είδα να πηγαίνεις στην δουλειά σου κρατώντας έναν καφέ στο χέρι και να γελάς μόνος σου ακούγοντας τον αγαπημένο σου σταθμό.
↑ Σε είδα να γράφεις μια αφιέρωση στο βιβλίο που σε λίγο θα τυλιγόταν με το περιτύλιγμα δώρου.
↑ Σε είδα να χρησιμοποιείς(έστω και αποτυχημένα) το χιούμορ για να καλύψεις την αμηχανία σου.
↑ Σε είδα να δίνεις το πλαστικό σου ποτήρι στο συνεργατικό καφέ της γειτονιάς σου.
↑Σε είδα να χαμογελάς αμήχανα, ανίκανος να προσπεράσεις τον ηλικιωμένο μπροστά σου που σου έκλεινε το δρόμο.
↓Σε είδα να μιλάς για την δουλειά σου με απέχθεια. Να περιμένεις πότε θα έρθει η Παρασκευή. Δεν αξίζει.
↑Σε είδα να παίρνεις τους φίλους σου Σάββατο πρωί, να κάθεσαι στο γρασίδι και να ακούς δίσκους από το πικ-απ σου. Πόλη του εξωτερικού; Όχι! Παραλία Θεσσαλονίκης!
↑ Σε είδα ξαπλωμένο στον δρόμο, βρώμικο αλλά επαρκή, μιας και το μόνο που ήθελες είναι να απολαύσεις τον ήλιο.
↑Σε είδα να ψάχνεις να βρεις τα καλά και τα άσχημα. Και τα καλά να είναι πιο πολλά ενώ νόμιζες το αντίθετο.
↓Σε είδα να χάνεις την τελευταία ελπίδα που κρατούσες ότι οι άνθρωποι αλλάζουν.
↓Είδα να σε υποτιμούν εμμέσως και να τους πιστεύεις, μην έχοντας τρόπους και άμυνες να πείσεις απλά εσένα.
↑Σε είδα να βρίσκεις μικρά, διασκεδαστικά πράγματα για να κάνεις την καθημερινότητα σου υποφερτή.
↓Σε είδα και σε γνώρισα μέσα στο πλήθος να περπατάς σκεπτικός και να σμίγεις τα φρύδια. Δεν σε διέκοψα. το χρειαζόσουν.
↓Σε είδα να προσβάλλεις ηλικιωμένους μπροστά στο παιδί σου όταν ζήτησαν μια θέση στο λεωφορείο..
↑ Σε είδα να βγάζεις το μπουφάν από το σακίδιο σου και να το φοράς, αλλά να μην φεύγεις δίπλα από την θάλασσα.

Quote of the week

“H χαζομάρα, ή τουλάχιστον αυτό που καταλαβαίνουν οι άνθρωποι μ’ αυτή τη λέξη, είναι το ίδιο πολύτιμη με τη θεϊκή ρητορική, αφού στη φύση ένα μικρό σπασμένο κλαδί έχει την ίδια ομορφιά με τ’ αστέρια, κι αυτοί που αποφαίνονται για το τι είναι ωραίο και τι άσχημο είναι οι άνθρωποι…”
Ζαν Αρπ, Γάλλος εικαστικός, ποιητής

Arti(fact)

Pic of the day (click to zoom)


Marcel Duchamp, Nude Descending a Staircase, No.2, 1912

Ο Henri-Robert-Marcel Duchamp ήταν Γάλλος ζωγράφος, γλύπτης, συγγραφέας του οποίου το έργο συνδέεται με τον κυβισμό, το Νταντά και την εννοιολογική τέχνη. Το Nude Descending a Staircase θεωρείται ευρέως ως ένα μοντερνιστικό κλασικό έργο και έχει γίνει ένα από τα πιο διάσημα της εποχής του. Πριν από την πρώτη του παρουσίαση στο Salon des Indépendants του 1912 στο Παρίσι απορρίφθηκε από τους κυβιστές ως υπερβολικά φουτουριστικό. Στη συνέχεια εκτέθηκε με τους κυβιστές στο Exposició d'Art Cubista της Galeries Dalmau, στη Βαρκελώνη, 20 Απριλίου – 10 Μαΐου 1912.  Στη συνέχεια, ο πίνακας παρουσιάστηκε και γελοιοποιήθηκε στην Έκθεση Armory του 1913 στη Νέα Υόρκη.

Ενώ ο κυβισμός ξεκίνησε να απεικονίσει ένα αντικείμενο σαν να το βλέπαμε από διάφορες οπτικές γωνίες, ο Duchamp προσπάθησε να αναπαραστήσει το ίδιο το θέμα σε κίνηση.  Αυτό συνέβη εν μέρει επειδή κανείς δεν είχε σκεφτεί προηγουμένως ένα «γυμνό» να κάνει κάτι τόσο πεζό όσο να κατεβαίνει τις σκάλες. Ο Duchamp είδε την κίνηση να αγκαλιάζει όχι μόνο τη σωματική αλλά και τη συναισθηματική και κοινωνική αλλαγή, και έφτιαξε πολλά έργα με θέμα το «πέρασμα» από την παρθένα γυναίκα στη νύφη.

Philadelphia Museum of Art: The Louise and Walter Arensberg Collection, 1950

↓Σε είδα να κάνεις ένα τσιγάρο γεμάτη προβληματισμούς, να το αφήνεις στη μέση γιατί δεν προλαβαίνεις και να φοράς το χαμόγελο της συγκατάβασης βουτώντας ξανά στα βαθιά
↑Σε είδα να ανταλλάσσεις μια βραδιά εξόδου, με μια βραδιά με πυτζάμες, επιτραπέζια, φίλους στο σπίτι και πίτσα.
↓Σε είδα να μην αντέχεις τη μοναξιά…
↑Σε είδα να φτιάχνεις ένα κολάζ από εισιτήρια συναυλιών που παρακολουθήσατε μαζί…
↑Σε είδα να μιλάς για τα προβλήματα σου, χαμογελώντας που πλέον είσαι χαλαρός να το κάνεις.
↑ Σε είδα να φωτογραφίζεις τα κύματα της θάλασσας πριν σβήσει το καλοκαίρι.
↑Σε είδα να παίρνεις το βιβλίο σου και έναν καφέ στο χέρι και να πηγαίνεις θάλασσα. Ξεπέρασε το αμήχανο βλέμμα των άλλων, βούτηξε στο βιβλίο!
↑ Σε είδα να σηκώνεσαι αθόρυβα για να μην ξυπνήσεις τους επισκέπτες σου.
↓Σε είδα και σε γνώρισα μέσα στο πλήθος να περπατάς σκεπτικός και να σμίγεις τα φρύδια. Δεν σε διέκοψα. το χρειαζόσουν.
↑Σε είδα να κουνάς το λευκό σου μπαστούνι στις ειδικές ράγες του πεζοδρομίου, απολαμβάνοντας την απογευματινή σου βόλτα.
↓Σε είδα να βρίσκεις ευκαιρία να επιβάλεις την θιγμένη από χρόνια ανωτερότητα σου σε αδύναμους που δεν τολμούν καν να σε κοιτάξουν στα μάτια.
↑Σε είδα να τρως παγωτό τον χειμώνα και να πίνεις ζεστό καφέ το καλοκαιρινό πρωινό. Αντιθέσεις απαραίτητες.
↑Σε είδα να κοιμάσαι στο αστικό και σε ζήλεψα που δεν έχω αυτήν την “πολυτέλεια”.
↑ Σε είδα να γράφεις μια αφιέρωση στο βιβλίο που σε λίγο θα τυλιγόταν με το περιτύλιγμα δώρου.
↑Σε είδα να χαμογελάς με την “καλημέρα” και το “ευχαριστώ” ενός ξένου που του έδωσες την σειρά σου στο supermarket.
↓Σε είδα νευρικό, να φοβάσαι να μιλήσεις ενώ ξέρω ότι έχεις άποψη. Η θέση βουλώνει στόματα; Έχεις φωνή. Μίλα!
↑Σε είδα να κάνεις ένα μεγάλο βήμα με τους ψυχαναγκασμούς σου χαϊδεύοντας τον σκύλο της παρέας.
↑ Σε είδα ξαπλωμένο στον δρόμο, βρώμικο αλλά επαρκή, μιας και το μόνο που ήθελες είναι να απολαύσεις τον ήλιο.
↑Σε είδα να βρίσκεις μικρά, διασκεδαστικά πράγματα για να κάνεις την καθημερινότητα σου υποφερτή.
↓Σε είδα να προβληματίζεσαι κοιτώντας το πορτοφόλι σου όταν έβαζες μέσα το εισιτήριο.
↑Σε είδα να χαμογελάς αμήχανα, ανίκανος να προσπεράσεις τον ηλικιωμένο μπροστά σου που σου έκλεινε το δρόμο.
↑ Σε είδα να δίνεις το πλαστικό σου ποτήρι στο συνεργατικό καφέ της γειτονιάς σου.
↑Σε είδα να παίρνεις τους φίλους σου Σάββατο πρωί, να κάθεσαι στο γρασίδι και να ακούς δίσκους από το πικ-απ σου. Πόλη του εξωτερικού; Όχι! Παραλία Θεσσαλονίκης!
↓Σε είδα να απογοητεύεσαι όταν διάβασες ένα ακόμα μήνυμα: “Δεν κάνεις για την συγκεκριμένη θέση”.
↑Σε είδα να πηγαίνεις στην δουλειά σου κρατώντας έναν καφέ στο χέρι και να γελάς μόνος σου ακούγοντας τον αγαπημένο σου σταθμό.
↓ Σε είδα να περπατάς σαν χαμένος μέσα στην ίδια σου την πόλη.
↑Σε είδα να λες ευχαριστώ και συγγνώμη στο τέλος της δουλειάς σου.
↓Σε είδα να μιλάς για την δουλειά σου με απέχθεια. Να περιμένεις πότε θα έρθει η Παρασκευή. Δεν αξίζει.
↑ Σε είδα να χρησιμοποιείς(έστω και αποτυχημένα) το χιούμορ για να καλύψεις την αμηχανία σου.
↓Είδα να σε υποτιμούν εμμέσως και να τους πιστεύεις, μην έχοντας τρόπους και άμυνες να πείσεις απλά εσένα.
↑Είδα να γνωρίζεις καινούργιους ανθρώπους και να ενθουσιάζεσαι με την ομορφιά και την δύναμη των ανθρώπινων σχέσεων.
↓Σε είδα να προσβάλλεις ηλικιωμένους μπροστά στο παιδί σου όταν ζήτησαν μια θέση στο λεωφορείο..
↑ Σε είδα να βγάζεις το μπουφάν από το σακίδιο σου και να το φοράς, αλλά να μην φεύγεις δίπλα από την θάλασσα.
↓Σε είδα να χάνεις την τελευταία ελπίδα που κρατούσες ότι οι άνθρωποι αλλάζουν.
↑Σε είδα να παίρνεις ικανοποίηση όταν η ευγένεια σου εκτιμήθηκε.
↑Σε είδα να ψάχνεις να βρεις τα καλά και τα άσχημα. Και τα καλά να είναι πιο πολλά ενώ νόμιζες το αντίθετο.
↑ Σε είδα να παθιάζεσαι με ένα παιχνίδι, βλέποντας μια ταινία, καθαρίζοντας έναν λεκέ, φτιάχνοντας ένα φαγητό. Το πάθος αξίζει στις μικρές στιγμές.