Ένας ζωγράφος αναπολεί τις μέρες της νιότης του στην Μονμάρτη, το τότε κέντρο της μποέμ ζωής, ζωγραφίζοντας ένα πορτραίτο. Ο Charles Aznavour πραγματοποιεί την μεγαλύτερη επιτυχία του με αυτό το τραγούδι, βάζοντας στην λίστα με τα κορυφαία γαλλικά τραγούδια.
La Boheme
Je vous parle d’un temps
Que les moins de vingt ans
Ne peuvent pas connaître
Montmartre en ce temps-là
Accrochait ses lilas
Jusque sous nos fenêtres
Et si l’humble garni
Qui nous servait de nid
Ne payait pas de mine
C’est là qu’on s’est connu
Moi qui criait famine
Et toi qui posais nue
Que les moins de vingt ans
Ne peuvent pas connaître
Montmartre en ce temps-là
Accrochait ses lilas
Jusque sous nos fenêtres
Et si l’humble garni
Qui nous servait de nid
Ne payait pas de mine
C’est là qu’on s’est connu
Moi qui criait famine
Et toi qui posais nue
La bohème, la bohème
Ça voulait dire
On est heureux
La bohème, la bohème
Nous ne mangions qu’un jour sur deux
Ça voulait dire
On est heureux
La bohème, la bohème
Nous ne mangions qu’un jour sur deux
Dans les cafés voisins
Nous étions quelques-uns
Qui attendions la gloire
Et bien que miséreux
Avec le ventre creux
Nous ne cessions d’y croire
Et quand quelque bistro
Contre un bon repas chaud
Nous prenait une toile
Nous récitions des vers
Groupés autour du poêle
En oubliant l’hiver
Nous étions quelques-uns
Qui attendions la gloire
Et bien que miséreux
Avec le ventre creux
Nous ne cessions d’y croire
Et quand quelque bistro
Contre un bon repas chaud
Nous prenait une toile
Nous récitions des vers
Groupés autour du poêle
En oubliant l’hiver
La bohème, la bohème
Ça voulait dire
Tu es jolie
La bohème, la bohème
Et nous avions tous du génie
Ça voulait dire
Tu es jolie
La bohème, la bohème
Et nous avions tous du génie
Souvent il m’arrivait
Devant mon chevalet
De passer des nuits blanches
Retouchant le dessin
De la ligne d’un sein
du galbe d’une hanche
Et ce n’est qu’au matin
Qu’on s’asseyait enfin
Devant un café-crème
Épuisés mais ravis
Fallait-il que l’on s’aime
Et qu’on aime la vie
Devant mon chevalet
De passer des nuits blanches
Retouchant le dessin
De la ligne d’un sein
du galbe d’une hanche
Et ce n’est qu’au matin
Qu’on s’asseyait enfin
Devant un café-crème
Épuisés mais ravis
Fallait-il que l’on s’aime
Et qu’on aime la vie
La bohème, la bohème
Ça voulait dire
On a vingt ans
La bohème, la bohème
Et nous vivions de l’air du temps
Ça voulait dire
On a vingt ans
La bohème, la bohème
Et nous vivions de l’air du temps
Quand au hasard des jours
Je m’en vais faire un tour
À mon ancienne adresse
Je ne reconnais plus
Ni les murs, ni les rues
Qui ont vu ma jeunesse
En haut d’un escalier
Je cherche l’atelier
Dont plus rien ne subsiste
Dans son nouveau décor
Montmartre semble triste
Et les lilas sont morts
Je m’en vais faire un tour
À mon ancienne adresse
Je ne reconnais plus
Ni les murs, ni les rues
Qui ont vu ma jeunesse
En haut d’un escalier
Je cherche l’atelier
Dont plus rien ne subsiste
Dans son nouveau décor
Montmartre semble triste
Et les lilas sont morts
La bohème, la bohème
On était jeunes
On était fous
La bohème, la bohème
Ça ne veut plus rien dire du tout
On était jeunes
On était fous
La bohème, la bohème
Ça ne veut plus rien dire du tout
Ανέμελη Ζωή
Σας μιλώ για μια εποχή
Που οι κάτω των είκοσι χρόνων
Δεν μπορούν να γνωρίζουν
Η Μονμάρτη τον καιρό εκείνο
Άφηνε τις πασχαλιές της να αιωρούνται
Μέχρι κάτω απ’ τα παράθυρά μας.
Και αν το ταπεινό δωμάτιο…
Που το ‘χαμε για φωλιά,
Δεν ήταν και τόσο σπουδαίο
Ήταν εκεί που γνωριστήκαμε
Εγώ με πείνα που κραύγαζε
και συ που πόζαρες γυμνή…
Ανέμελη ζωή, ανέμελη ζωή
Ήμασταν, δηλαδή, ευτυχισμένοι…
Ανέμελη ζωή, ανέμελη ζωή
Δεν τρώγαμε παρά μια μέρα για δυο
Μέσα στα γειτονικά καφενεία
Ήμασταν μερικοί
Που αναμέναμε τη δόξα…
Και αν και εντελώς φτωχοί,
Με την κοιλιά μέσα…
Δεν παύαμε να πιστεύουμε σ’ αυτό.
Και όταν κάποιο μαγειρείο…
Με αντάλλαγμα ένα καλό, ζεστό γεύμα,
Μας έπαιρνε ένα καμβά…
Απαγγέλαμε στίχους
Μαζεμένοι γύρω από τη σόμπα
Ξεχνώντας το χειμώνα
Ανέμελη ζωή, ανέμελη ζωή
Σήμαινε πως είσαι ωραία…
Ανέμελη ζωή, ανέμελη ζωή
Και μας κατείχε όλους μας ορμή ελπιδοφόρα
Συνέβαινε συχνά
Μπροστά στο καβαλέτο μου
Να περνώ νύχτες λευκές
Διορθώνοντας το σχέδιο
Της γραμμής ενός στήθους
Του περιγράμματος ενός ισχίου
Και δεν ήταν παρά πρωί
Όταν καθόμασταν τελικά
Μπροστά σ’ ένα καφέ με κρέμα
Εξαντλημένοι μα συνεπαρμένοι
Ακριβώς επειδή αγαπιόμασταν
Και αγαπούσαμε τη ζωή…
Ανέμελη ζωή, ανέμελη ζωή
Πήγαινε να πει
Πως είμαστε είκοσι χρονών
Ανέμελη ζωή, ανέμελη ζωή
Και αναπνέαμε τον αέρα της εποχής
Όταν τυχαία κάποια μέρα
Πήγα κι έκανα μια βόλτα
Στην παλιά μου διεύθυνση…
Δεν αναγνώρισα πια
Ούτε τους τοίχους, μήτε τους δρόμους
Που είχε δει η νεότητά μου…
Από μια σκάλα ψηλά
Ψάχνω να βρω το εργαστήριο
Απ’ το οποίο δεν έχει απομείνει τίποτα.
Στο νέο της σκηνικό
Η Μονμάρτη μοιάζει θλιμμένη
Και οι πασχαλιές είναι νεκρές
Ανέμελη ζωή, ανέμελη ζωή
Ήμασταν νέοι, ήμασταν τρελοί
Ανέμελη ζωή, ανέμελη ζωή
Δε σημαίνει τίποτα απολύτως πια…
