Ένα νησίδιο περιτριγυρισμένο από μαύρα νερά, στέκει επιβλητικό καταμεσής της θάλασσας. Αυτή είναι η αρχική εικόνα που ενέπνευσε τον Arnold Bocklin και τον προβλημάτισε καθ’όλη την διάρκεια της ζωής του. Θα προσπαθήσει πολλές φορές να αποτυπώσει σε πίνακες την εικόνα αυτή του μυαλού του, κάνοντας την συγκεκριμένη θεματολογία, έργο ζωής του.

 

 

Ο Bocklin ως συμβολιστής παρουσιάζει μια μικρή βάρκα να καταφθάνει στην πύλη του νησιού που φαίνεται να έχει αυτή ως την μοναδική πρόσβαση. Την βάρκα χειρίζεται ένας βαρκάρης από την μεριά της πρύμης, ενώ μπροστά του στέκεται μια φιγούρα ντυμένη στα ολόλευκα.

Μπροστά ακριβώς τους, υπάρχει ένα κουτί που προσομοιάζει με φέρετρο στολισμένο με γιρλάντα. Στο νησί επιβλητικά στέκουν ψηλά δέντρα που μοιάζουν με κυπαρίσσια, σύμβολο που φέρνει στην σκέψη τα νεκροταφεία. Στην ίδια σκέψη οδηγούν και οι πόρτες και τα παράθυρα που βρίσκονται στους βράχους ολόγυρα που προσομοιάζουν επίσης με επιτάφιες θύρες.

 

 

Ο Βocklin δεν έδωσε ποτέ εξήγηση για το τι ήθελε να πει με αυτήν την σειρά πινάκων. Πολλοί αναλυτές ισχυρίζονται βασιζόμενοι στην ελληνική μυθολογία ότι ο βαρκάρης είναι ο Χάρων, το ποτάμι είναι ο Αχέροντας και η λευκοντυμένη μορφή είναι μια ψυχή που μόλις καταφθάνει στο νησί των νεκρών.

 

 

Το πρώτο αντίτυπο δημιουργήθηκε το 1880 και ο δημιουργός το κράτησε για τον εαυτό του. Επισκεπτόμενη το ατελιέ του στην Φλωρεντία, η προσφάτως χήρα Marie Berna, έμεινε εκστασιασμένη από την θεματολογία και ζήτησε από το Bocklin να της χαρίσει ένα αντίτυπο (δεύτερο αντίτυπο). Το τρίτο αντίτυπο δημιουργήθηκε για οικονομικούς λόγους από τον Bocklin και δόθηκε προς πώληση. Το αγόρασε ο Adolf Hitler και παραμένει μέχρι και σήμερα στο Βερολίνο. Το τέταρτο αντίτυπο, επίσης παρέμενε στο Βερολίνο αλλά δυστυχώς καταστράφηκε κατά την διάρκεια βομβαρδισμών κατά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Το μόνο που σώζεται σήμερα είναι μια ασπρόμαυρη φωτογραφία του πίνακα.

Η πέμπτη και τελευταία έκδοση του πίνακα ανατέθηκε στον Bocklin από το μουσείο Καλών Τεχνών της Λειψίας όπου και εκτίθεται μέχρι και σήμερα.

 

 

Το 1888 o Βοcklin δημουργεί τον “αντίθετο” πίνακα από αυτόν που τον σημάδεψε σαν καλλιτέχνη. Το ονομάζει “Isle of Life” δηλαδή το νησί της ζωής.  Εδώ φαίνεται και πάλι ένα μικρό νησί, αλλά αυτή τη φορά, η ζωή είναι το στοιχείο του νησιού.

Το νησί των νεκρών εμπνέει…