“Υπόσχομαι, το λοιπόν, ένα ποίημα με ιστορικότητα σάμπως, μόνο

που σαν κέρμα ιδρωμένο απ’ το χέρι απαλά θα κυλά,

κι εγώ, παρακαλώντας σιγανόφωνα, το ποίημα στα παράπλευρα

δρομάκια με αποθυμιά θ’αναζητώ,

απ’τον υπερσυντέλικο αρχίζοντας και φτάνοντας μέχρι τον άκρο μέλλοντα”

*Ηλίας Λάγιος -Φεβρουάριος 2001

 

 

Η Ποίηση είναι το άλλο πρόσωπο της Υπερηφάνειας

*Οδυσσέας Ελύτης

Ο ποιητής αηδόνι, όμως αηδόνι μεταφυσικό.
Μέσα στο στίχο λυτρώνομαι από ό,τι με πνίγει στη ζωή.
Κερδίζω από την τέχνη ό,τι χάνω από τα πράγματα.

*Κωστής Παλαμάς

Ποίησις είναι ανάπτυξις στίλβοντος ποδηλάτου.

*Ανδρέας Εμπειρίκος

Πίσω από την καθημερινή κόλαση των λέξεων,
τα ποιήματα ανασαίνουν ζωντανά και το καθαρό τους νόημα
καθρεφτίζει παντού μια φανταστική ευτυχία, που ποτέ δεν θα πυρποληθεί.

*Τάκης Σινόπουλος

Ο ποιητής χρειάζεται να κάνει πέντε βήματα εκεί που άλλος άνθρωπος
χρειάζεται μόνο ένα. Είναι τα τεράστια φτερά του «Αλμπατρός» του Μπωντλαίρ
που σέρνονται χάμω και δεν τον αφήνουν να περπατήσει.
Ποίηση ανάμνηση από φίλντισι
άναμμα τσιγάρου κατά λάθος από φεγγάρι
δασκάλα μόνη μελαγχολική στο διάλειμμα
ένα βιολί που παίζει μοναχό του
χαλκός χαλκωματένια χαλκωματάς
-όλα τα παλιά γυαλίζω
πεταλούδα που γλιτώνει από τη φωτιά
φωτιά που γλιτώνει από τα νερά
βιολέτες σ’ άσπρο λαιμό
άσπρο άλογο που τρέχει σε μαύρο ουρανό
νύχτα στρωμένη τσιγάρα
λέξεις.

*Μίλτος Σαχτούρης 

Η ποίηση δεν είναι σήμερα η πράξη μόνο ενός βιβλίου,
είναι μια κοινωνική πράξη….
Ο ποιητής απουσιάζει σαν άτομο.
Τον επηρεάζει η ίδια η ζωή των ανθρώπων.
Το πάθος του για την άλλη ανθρωπότητα του δίνει την ιδέα και τη δύναμη να υψώσει
τη φωνή του για να οδηγήσει πνευματικά το λαό και όχι τον άνθρωπο….

*Μιχάλης Κατσαρός

Η ποίηση είναι ένα αίνιγμα από συνηθισμένα λόγια.
Η αληθινή ποίηση δεν είναι ανακάλυψη μα αποκάλυψη.
….οι ποιητές κοιμούνται σαν τους κλέφτες, με το αυτί τεντωμένο στην άγνωστη λέξη.

*Τάσος Λειβαδίτης

Το ποίημα ανακαλύπτεται κατά τη γραφή του και ο ποιητής είναι ο πρώτος                                                                             έκπληκτος αναγνώστης.

 Το ποίημα ξεπηδάει από μιαν ανάγκη να αποδοθεί η
σιωπή, από μιαν εντολή ανθρώπινης προϊστορίας, ιστορίας και μεθιστορίας.
Μια εντολή που δίνεται στον ποιητή άθελά του και εκφράζεται μέσα από αυτόν.

*Γιάννης Ρίτσος

Τα πράγματα σε έναν ποιητή γίνονται σχεδόν από μόνα τους.
Μια και δεν βοήθησα τον κόσμο με το νου, αποφάσισα,
κάποιος αποφάσισε μέσα μου, να τον βοηθήσω με την καρδιά μου.
Κι ανακάλυψα πως η ποίηση ήταν ο μόνος τρόπος.

*Νικηφόρος Βρεττάκος

 

Γράφω τα ποιήματα μου με τον ίδιο τρόπο που

στρώνει το κρεβάτι του ο μελλοθάνατος λίγο πριν

από την εκτέλεση’ μεθοδικά και τακτικά, φροντίζοντας

σχολαστικά την κάθε λεπτομέρεια, την ίδια

τρέφοντας μ’αυτόν φρούδη ελπίδα ότι, αν δείξω επιμέλεια,

θα μου δοθεί, την τελευταία στιγμή, η χάρη.

~

Κοντή κουβέρτα η ποίηση και, κάθε που την

τραβάς για να φυλάξεις το κεφάλι σου από τους

εφιάλτες του άλλου κόσμου, στην παγωνιά αυτού

του κόσμου τα πόδια σου αφύλακτα αφήνεις.

*Αργύρης Χιόνης – ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΕΩΣ 

Καπνίζοντας αδιάκοπα τσιγάρα, ρουφώντας

σπίρτα αδιάκοπα, σωρεύοντας στα σπλάχνα του

νέφη καπνού, φωτιές από μαράζι, καρφιά από κρατημένες,

ανέκφραστες δυνάμεις, ονειρεύεται μια ποίηση ηφαίστειο,

ένα λόγο ρέοντα ως πυρακτωμένη λάβα.

Κάποτε, θα την πράξει αυτήν την ποίηση, κάποτε…

Στο μεταξύ, οι καύτρες των τσιγάρων του καίνε

τα σεντόνια και τα δάχτυλα.

*Τίτος Πατρίκιος – ΑΚΙΝΗΤΟΣ ΣΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ ΤΗΝ ΚΟΙΤΗ

 

Δύο ποιητές

μιλάνε μες στη νύχτα

για κείνες που αγάπησαν

και τώρα πια βρίσκονται τόσο μακριά…

Χαμένες.

Ο πρώτος

ξέρει πως τον άφησε

για κάποιον δικηγόρο

και πονάει.

Ο δεύτερις ποτέ δεν έμαθε

ποιός ήταν ο άλλος.

(Καμιά φορά κάνει φανταστικές συγκρίσεις,

καμιά φορά πιστεύει πως ο άλλος δεν υπήρξε.)

Όμως κι αυτός πονάει.

Κι οι δυό τους είναι βέβαιοι

πως με την ποίηση

μπορούν θαυμάσια να τις εκδικηθούν.

 

Α, με την ποίηση…

*Τίτος Πατρίκιος – Αύγουστος του 1953

 

Πέρασε τη ζωή του,

γράφοντας ποιήματα

με τη γομολάστιχα.

*Τίτος Πατρίκιος -Τω αγνωστω ποιητή 

Είναι κάτι πρεσβυωπικά γερόντια οι ποιητές

Μονάχα μακριά μπορούν να δουν

Μακριά στο παρελθόν μακριά στο μέλλον

Τα πράγματα τα κοντινά δεν τα διακρίνουν

Παραπατούν σκοντάφτουνε τρεκλίζουν

Τα χέρια απλώνουνε ψαχουλευτά πασχίζουν

Σαν την τυφλόμυγα που βρίσκονται να βρουν

 

 

Το σήμερα μαντίλι γύρω από τα μάτια τους δεμένο

 

Η ποίηση πρέπει να ‘ναι

Ένα ζαχαρωμένο βότσακο

Πάνω που θα ‘χεις γλυκαθεί

Να σπας τα δόντια σου.

 

*Αργύρης Χιόνης – ΚΟΥΦΟΝ ΓΑΡ ΧΡΗΜΑ