Και να, φουντώνει η άνοιξη!

Το νεό μπουμπούκι δένει.

Χύνεται μεγαλόπνοη

και λιγοθυμισμένη

αύρα από τα τετράψηλα,

και κρυφαστενάζοντας

λυγάει τα κυπαρίσσια.

Οι ίσκιοι αλαφρώνουνε, οι αυγές,

και η πελαγίσια

ριπή ανασταίνει τ’αφρολούλουδα

στα διάφανα τετράβαθα της πλατιά’

από τη μια ως την άλλη νύχτα

ανοίγονται,

σκεπάζονται, ψηλά, τα μονοπάτια….

Και να, φουντώνει η άνοιξη!

Παντού ο λαός, να δράξει τη μανία

την ιερή, που ανάτρομη

σκορπάει, στα τετραπέρατα αρμονία,

κι απ’τον αγώνα του κορμιού,

του νου, του δέντρου

υψώνει αντάμα,

σε βύθη αιτίσια, αθώρητα,

το μέγα της χαράς το θάμα!