Johannes Vermeer, Κοπέλα που διαβάζει ένα γράμμα σε ανοιχτό παράθυρο, 1658 

 

Άγγελος Σικελιανός: 《Γράμματα στην Άννα》

 

2 Ιουλίου 1939, Αθήνα

 

«Είσαι Δική μου, είμαι Δικός Σου! Αυτό μονάχα με γεμίζει, αυτό μονάχα με στυλώνει, αυτό μονάχα με κρατάει στη γη! Οι ρίζες μας είναι μπλεγμένες κάτου από το χώμα κι ολοένα μπλέχονται και σμίγουνε κι αναζητιώνται και τυλίγονται και πιάνονται κι ένας χυμός μονάχα ανηφορίζει βουίζοντας στις φλέβες μας κι ένας καημός ανοίγει αδιάκοπα σ’ αυτό το χωρισμό την αγκαλιά μας! Α, πώς δουλεύει μέρα – νύχτα μέσα μου, στο σώμα μου όλο, από τα νύχια στην κορφή, αυτή η αδιάκοπη αναζήτηση του νου μου για το νου Σου, των ματιών μου για τα μάτια Σου, της πνοής μου για την πνοή Σου, των ριζών μου για τις ρίζες Σου. Ούτε δευτερόλεπτο δεν σταματά η αδιάκοπη, η ακοίμητη αίσθησή της. Και μήτ’ έχω μέσα μου άλλη αίσθηση ζωής! Να Σε ζητώ μ’ όλες τις ίνες μου όλες τις στιγμές, να κολυμπάω αντίστροφα στο ρέμα της απόστασης για να σε ‘γγίξω. Αυτή είναι τώρα η φοβερή, η ακοίμητη, η απόλυτη ζωή μου. Και θα τη ζήσω, όσο που ρίζες, κλώνοι και κορμός θα γίνουν αιώνια Ενα κι η πνοή του Σύμπαντος στα φρένα μας μια μόνη Μουσική…».

 

20 Σεπτεμβρίου 1947, Φανερωμένη της Σαλαμίνας

 

Έχω πάντα μπρος στα μάτια μου το «Δεκάλογό» Σου. Κι εσύ έχε το «μονόλογό» μου: «Αγάπα με όπως σ’ αγαπώ!». Υ.Γ. Πρόσεχε να μην κουράζεσαι… Από Σε, για Σε κρατιέμαι ακόμα στη ζωήν ετούτη. Σ’ αγαπώ!

 

Αποσπάσματα από το βιβλίο  «Γράμματα στην Άννα» εκδ. Ίκαρος.

 

 

Από την Οριάνα Φαλάτσι στον Αλέκο Παναγούλη

 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 η ανατρεπτική δημοσιαγράφος Οριάνα Φαλάτσι πήρε συνέντευξη από τον, γνωστό για την αντιδικτατορική του δράση, Αλέκο Παναγούλη, και τον ερωτεύτηκε. Η σχέση τους διήρκησε 3 χρόνια μέχρι το θάνατο του δεύτερου. Αυτοβιογραφικά βιβλία της είναι το «Ένας άντρας», «Γράμμα σ΄ένα παιδί που δε γεννήθηκε ποτέ》.

 

 

Βόννη, 26 Αυγούστου 1973

Αγαπημένε μου Αλέκο,

σου γράφω εκ νέου για να σου πω πόσο χάρηκα που σε άκουσα για δεύτερη φορά στο τηλέφωνο. Παρότι δεν μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα, αφού εσύ δεν καταλαβαίνεις τίποτα απ΄όσα λέω κι εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα απ΄όσα λες, είναι ωραίο να ακούω τη φωνή σου. Εγώ, μετά, νιώθω καλύτερα. Σ΄ευχαριστώ για την απάντηση στην ερώτησή μου «τι σημαίνει να είσαι άνδρας». Τη χρειαζόμουν για το τέλος. Είναι εξαιρετική απάντηση, καλύτερη από την ποίηση του Κίπλινγκ. Μάλλον έτσι όπως θα τη χρησιμοποιήσω θα προσθέσω και τη δική σου ερώτηση προς εμένα: «Και για σένα είναι άνδρας;». Ετσι θα μπορέσω να ανταπαντήσω: «Ανδρας είναι… μια δημιουργία όπως εσύ. Είναι εσύ».  Πάντως ένα μέρος της απάντησή σου με προβλημάτισε. Ο Αντρέας το μετέφρασε ως εξής: «To love without permitting one love to become a handicap». Στα ιταλικά: «Αγάπησε δίχως να επιτρέψεις στην αγάπη να γίνει εμπόδιο». Κατάλαβα ότι αυτό το έλεγες σε μένα, όχι στους άλλους. Ε, λοιπόν, εγώ δεν θα γίνω ποτέ εμπόδιο, αναπηρία. Εγώ ξέρω ότι υπάρχουν πράγματα ακόμα πιο μεγάλα από την αγάπη ενός ανθρώπου ή την αγάπη για έναν άνθρωπο. Για παράδειγμα, ένα όνειρο. Για παράδειγμα, μία μάχη. Για παράδειγμα, μία ιδέα. Τα λέμε το Σάββατο. Το πολύ, Κυριακή. Αν τα καταφέρω, και πριν από το Σάββατο ή την Κυριακή. Η δουλειά στη Βόννη τελείωσε, θα κάνω μια στάση στην Ιταλία να δω τη μητέρα μου που είναι άρρωστη. Μετά θα πετάξω αμέσως σε σένα. Μη σκεφτείς ούτε λεπτό να βγεις από την κλινική όταν θα φτάσω. Αν πρέπει να μείνεις στην κλινική, θα μείνεις στην κλινική. Κι εγώ θα σου κάνω παρέα στην κλινική με μία εκ βαθέων συζήτηση στα ελληνικά. ‘H θα παίξουμε σκάκι. ΟΚ; Περίμενέ με. Εγώ σε περίμενα πολύ.

Οριάνα 

 

Mark Twain

 

«Livy αγάπη μου, είμαι ευγνώμων – ευγνώμων όσο ποτέ – που γεννήθηκες και που η αγάπη σου είναι δική μου και που οι δύο ζωές πλέχτηκαν και συγχωνεύτηκαν μαζί!» 

 

Η Olivia “Livy” Langdon Clemens ήταν η σύζυγος του συγγραφέα Samuel Langhorne Clemens γνωστού ως Mark Twain.

 

 

Από την Σιμόν ντε Μποβουάρ προς τον Ζαν Πωλ Σαρτρ

 

 

Σε ηλικία 21 ετών, η Μποβουάρ έγινε η νεότερη καθηγήτρια φιλοσοφίας της Γαλλίας και μπήκε στον κύκλο σπουδών φιλοσοφίας με ιδρυτή τον Ζαν Πωλ Σαρτρ. Έκτοτε έγιναν δύο εκρηκτικοί εραστές, σωματικά και πνευματικά μέχρι το θάνατο του τελευταίου. Η παρακάτω ερωτική επιστολή της Μποβουάρ είναι γραμμένη όταν εκείνη ήταν στο Παρίσι και ο Σαρτρ στην Αμερική. 

 

«Αγάπη μου..

μου είχες πει κάποτε ότι μ’ αγαπάς επειδή με κάνεις ευτυχισμένη (ίσως να μην το θυμάσαι, λες τόσα πολλά ανόητα πράγματα) λοιπόν αυτή την στιγμή θα πρέπει να μ’ αγαπάς πολύ, γιατί μ’ έκανες ακόμη πιο ευτυχισμένη. Ξεπέρασες ακόμη και το πόσο δυστυχισμένο έκανα τον εαυτό μου εξ’ αιτίας σου. Σ’ ευχαριστώ, είναι τόσο γλυκό να σ’ αγαπάει κανείς, σήκωσες ένα βάρος από την καρδιά μου και τώρα αρχίζω πάλι να ταξιδεύω προς το μέρος σου αργά αλλά σταθερά. Η σκέψη να νοικιάσουμε ένα εξοχικό σπίτι μ’ αρέσει πάρα πολύ. Θα είμαι τόσο ευγενική και καλή, θα δεις, θα σφουγγαρίζω το πάτωμα, θα σου μαγειρεύω όλα τα γεύματα, θα γράφω το βιβλίο σου μαζί με το δικό μου, θα σου κάνω έρωτα δέκα φορές κάθε νύχτα κι άλλες τόσες κάθε μέρα, ακόμη κι αν αισθάνομαι λίγο κουρασμένη. Αγάπη μου… είμαι σίγουρη ότι ποτέ δεν έκανες κάποιον τόσο ευτυχισμένο όσο έκανες εμένα. Μπορείς να είσαι περήφανος. Φαίνεσαι πια τόσο κοντά, αν γυρίσω το κεφάλι μου θα σε δω αναπαυτικά ξαπλωμένο στο κρεβάτι μου, μισοκοιμισμένο και ζεστό, μου φαίνεται ότι μπορώ όποτε θέλω, να πάω να ξαπλώσω δίπλα σ’ αυτό το ζεστό και δυνατό σώμα. Το λαχταρώ. Αγαπημένε μου, που είναι τόσο γλυκό να σ’ αγαπώ».

 

 

 

Johannes Vermeer, Girl writing a letter with her maid

 

 

Από τον Victor Hugo στην Juliette Drouet

 

«Σας αγαπώ, φτωχέ μου άγγελε, το ξέρετε πολύ καλά και παρόλο αυτό, θέλετε να σας το γράψω. Έχετε δίκιο. Πρέπει ν’ αγαπιόμαστε και μετά πρέπει να το λέμε ο ένας στον άλλο και πρέπει να το γράφουμε και μετά χρειάζεται αυτό το φιλί, στο στόμα, στα μάτια και παντού… Έτσι, αγαπημένη μου, όταν είμαι λυπημένος, σας σκέφτομαι με τον ίδιο τρόπο που τον χειμώνα σκεφτόμαστε τον ήλιο και όταν είμαι χαρούμενος, σας σκέφτομαι με τον ίδιο τρόπο που στον ήλιο σκεφτόμαστε τη σκιά. Βλέπετε, σας αγαπώ με όλη μου τη ψυχή. Μοιάζετε μ’ ένα παιδί και έχετε τη σοβαρή όψη μιας μητέρας, έτσι μαζί με αυτά τα δυο, σας αγκαλιάζω και σας αγαπώ»…

 

Ο Victor Hugo γνώρισε την Juliette Drouet το 1833 όταν  αυτή έπαιζε το ρόλο της Πριγκίπισας Négroni στο έργο Lucrezia Borgia. Η Juliette θεωρούταν από την Παριζιάνικη κοινωνία μια εταίρα της καλής κοινωνίας, εγκατέλειψε όμως την καριέρα της στο θέατρο για να ακολουθήσει τον αγαπημένο της ως γραμματέας του. Ο τέλευταίος της ρόλος ήταν αυτός της Lady Jane Grey στο έργο του Hugo, Marie Tudo. Κατά την διάρκεια της σχέσης τους αντάλλαξαν χιλιάδες γράμματα.

 

Στις 17 Φεβρουάριου του 1883 που γιόρτασαν 40 χρόνια σχέσης, της γράφει:

«Ο Φεβρουάριος για μένα πάντα υπήρξε ένας μήνας σημαδιακός. Στις 26 Φεβρουαρίου γεννήθηκα στη ζωή, στις 17 Φεβρουαρίου γεννήθηκα στην ευτυχία μες την αγκαλιά σου. Η πρώτη ημερομηνία είναι μόνο ζωή, η δεύτερη είναι έρωτας.
Το ν’ αγαπάς είναι πάνω από τη ζωή»…

«(…) 40 χρόνια αγαπημένη μου. Αυτό το βράδυ, πέρασαν 40 χρόνια, τι όμορφος που είναι αυτός ο μακρύς έρωτας αγάπη μου, μεγάλε μου έρωτα. Δεν έχουμε πια 40 χρόνια μπροστά μας στη γη, αλλά εκτός από τη γη, έχουμε την αιωνιότητα»…

Victor

 

Johannes Vermeer, Woman in blue reading a letter

 

Από τον Κωστή στην Ξένια 

 

Απόψε ξενυχτώ για να ‘μαι πιο κοντά σου, για να σε φέρω πιο κοντά μου. Μια και είναι αυτές οι ώρες που ζεις.

Είναι περασμένες μία -αργά για μένα- κι αναρωτιέμαι πού μπορείς να ‘σαι, και με ποιους, πώς θα ‘ναι τα κέφια σου, οι ακεφιές σου.

Αν κάθομαι να σου γράψω είναι γιατί μου συμβαίνουν πράγματα που δεν περίμενα. Απ’ τη Δευτέρα η ζωή μου αναστατώθηκε, κι αυτό είναι μαζί ωραίο και -δε βρίσκω τη λέξη, αν υπάρχει, συλλογίσου κάτι που είναι πολύ κοντά στην πιο βαθιά ανησυχία, κάτι σαν ίλιγγος. Ήμουνα “ήσυχος”, σα ναρκωμένος, και ξαφνικά έπαψα να ‘μαι. Αυτό το χτυποκάρδι δε φανταζόμουνα πως θα μπορούσε να με πιάσει τόσο γρήγορα, τα ‘χω χαμένα. Ίσως σου φάνηκα λιγάκι αμήχανος από μια στιγμή κι έπειτα, λιγάκι αφύσικος. Είναι γιατί από μια στιγμή κι έπειτα το πιο φυσικό θα ‘ταν να σε πάρω στην αγκαλιά μου. Τι με σταμάτησε;

Ίσως ο φόβος να παραδεχτώ ότι ξανάρχισα να νιώθω ένα συναίσθημα απαιτητικό, από κείνα που μπορεί να ‘ναι πηγή και ευτυχίας και δυστυχίας. Ίσως κι η σκέψη ότι δε σε ξέρω αρκετά, μόλο που ώρες ώρες σε νομίζω διάφανη. Άλλες φορές όμως μου φαίνεται σα να μακραίνεις, σα να σκεπάζεσαι με κάτι που σε κρύβει, που σ’ αλλάζει. Τότε μου μοιάζεις δυνατή κι αποφασιστική, σχεδόν απρόσιτη, άσπλαχνα ψύχραιμη. Και τότε ο ίλιγγος ταυτίζεται με τη σκέψη ότι μπορεί να μη σε ξέρω, να μην ξέρω πώς και τι αισθάνεσαι, πώς θα μπορούσα να σε φτάσω, να σου φανερωθώ χωρίς μεσάζοντα, είτε για λόγια πρόκειται είτε για γράμματα.

Ξένια, θα ‘θελα να μπω στη ζωή σου όπως μπήκες εσύ στη δική μου. Αν η βιασύνη σε τρομάζει, τότε δε βιάζομαι. Δεν περιμένω άλλωστε να ‘ναι όλα πολύ εύκολα. Είμαστε κι οι δυο λιγάκι καραβοτσακισμένοι. Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να ‘μαστε ανεξάντλητα τρυφεροί κι υπομονετικοί. Εγώ νομίζω πως το μπορώ. Είμαι ανάστατος, αλλά μαζί με τη βαθιά ανησυχία αισθάνομαι πως η ευτυχία είναι δυνατή.

 

Ξένια Καλογεροπούλου, Γράμμα στον Κωστή

(Το πρώτο γράμμα που ο Κωστής Σκαλιόρας έγραψε στην Ξένια Καλογεροπούλου. Ακολούθησαν 37 χρόνια κοινής ζωής.)

 

 

 

 

#mikrokaravireposting

 

 

Από τον Johnny Cash στην June Carter

 

Ως το καλύτερο ερωτικό γράμμα όλων των εποχών ψηφίστηκε η επιστολή του τραγουδιστή Johnny Cash στην αγαπημένη, 65χρονη τότε, σύζυγό του June Carter για τα γενέθλιά της.

 

“Happy Birthday Princess,

We get old and get use to each other. We think alike.

We read each others minds. We know what the other wants without asking. Sometimes we irritate each other a little bit. Maybe sometimes take each other for granted.

But once in awhile, like today, I meditate on it and realize how lucky I am to share my life with the greatest woman I ever met. You still fascinate and inspire me.