Αγγίζω το στόμα σου, αγγίζω το περίγραμμά του μ’ ένα δάχτυλο. το σχεδιάζω σαν να ‘βγαινε απ΄το χέρι μου, σαν να ‘ταν η πρώτη φορά που μισανοίγει το στόμα σου κι εγώ δεν έχω παρά να κλείσω τα μάτια για να το σβήσω όλο και να ξαναρχίσω, κάθε φορά να γεννάω το στόμα που ποθώ, το στόμα που το χέρι μου διαλέγει και σου σχεδιάζει στο πρόσωπο, το στόμα που διάλεξα ανάμεσα σε όλα, που το διάλεξα κυριαρχικά ώστε το χέρι μου να το σχεδιάσει στο πρόσωπό  σου, κι από ένα γύρισμα της τύχης που δε χρειάζεται να το ερμηνεύσω, να συμπίπτει απόλυτα με το στόμα σου που χαμογελάει κάτω από εκείνο που σχεδίασα με το χέρι μου.