Ελεύθερη και ασυμβίβαστη, ντόμπρα και ειλικρινής η Στέλλα δικαίως θεωρείται ένας από τους καλύτερους και πιο ολοκληρωμένους γυναικείους ρόλους της ελληνικής φιλμογραφίας. Πολύ μπροστά για την εποχή της, ερωτεύεται με τον δικό της τρόπο, αδιαφορώντας για τις κοινωνικές συμβάσεις. Μια γυναίκα που αντιστέκεται στα όρια που της θέτει η κοινωνία, αψηφώντας τον κίνδυνο για να ζήσει ελεύθερη. Αυτός ήταν ο λόγος άλλωστε για τον οποίο πολλές κριτικές της εποχής, κυρίως των τότε αριστερών εντύπων, κατακεραυνώνουν την ταινία, χωρίς βέβαια κανείς να αμφιβάλει για την ερμηνεία της Μελίνας Μερκούρη.

Η Στέλλα είναι τραγουδίστρια στο κέντρο Παράδεισος και έχει σχέση με τον Αλέκο, γόνο εύπορης οικογένειας της Αθήνας. Η Στέλλα αποφασίζει να χωρίσει πριν βαλτώσει η σχέση τους, ενώ ήδη έχει μπει στην ζωή της ο Μίλτος, ένας ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού. Παρόλο που στην αρχή τον αποφεύγει τελικά ενδίδει αλλά έρχεται αντιμέτωπη με το δίλημμα έρωτας ή ελευθερία;

Προβλήθηκε το 1955, η ιστορία είναι εμπνευσμένη δραματουργικά από το μύθο της Κάρμεν του Προσπέρ Μεριμέ, αλλά είναι βασισμένη σε θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη.  Το 1954 ο Ιάκωβος Καμπανέλλης γνωρίζει την Μελίνα Μερκούρη, η οποία έχει ήδη μια δεκαετία λαμπρής καριέρας σε θεατρικές σκηνές της Ελλάδας και της Γαλλίας. Του ζητάει ένα πρωτότυπο έργο για το θέατρο και έτσι προκύπτει η «Στέλλα με τα κόκκινα γάντια», με τον ρόλο της Στέλλας γραμμένο πάνω στην ίδια την Μελίνα. Πολύ σύντομα πήρε το εισιτήριο για την μεγάλη οθόνη. Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να ανέβει για πρώτη φορά το θεατρικό έργο του Καμπανέλλη το 1997 από το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη.

Η προσαρμογή του σεναρίου στην ταινία και η σκηνοθεσία ανήκει στον 33χρονο τότε Μιχάλη Κακογιάννη, που με αυτή του την δουλειά έθεσε γερές βάσεις ώστε να θεωρείται σήμερα ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες της χώρας. Πρώτη συμμετοχή της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη στο κινηματογράφο, ίσως και η κορυφαία της. Η «Στέλλα» της άνοιξε τις πόρτες για διεθνή καριέρα φτάνοντας μετά βαΐων και κλάδων μέχρι το Hollywood και το Broadway, ιστορία λίγο πολύ γνωστή σε όλη την Ελλάδα.

Αξέχαστη και η ερμηνεία του Γιώργου Φούντα, αφήνοντας στην ιστορία την πιο γνωστή ατάκα «Στέλλα φύγε κρατάω μαχαίρι» στην κορυφαία σκηνή που ο «αδικημένος» σύντροφος έρχεται αντιμέτωπος με το μεγαλείο του ρόλου της Στέλλας. Την εμφάνιση τους στην ταινία κάνουν επίσης η Σοφία Βέμπο, ο Διονύσης Παπαγιανόπουλος, ο Αλέκος Αλεξανδράκης και η Τασσώ Καββαδία. Την μουσική επιμέλεια της ταινίας αναλαμβάνει ο Μάνος Χατζιδάκις σε συνεργασία με τον Βασίλη Τσιτσάνη. Κλασσική θεωρείται πλέον η ερμηνεία της Μελίνας στο «αγάπη που γινες, δίκοπο μαχαίρι» ενώ για πρώτη φορά ακούστηκαν και τα τραγούδια «εφτά τραγούδια θα σου πω» και το «φεγγάρι είναι κόκκινο». Πλούσιες εικόνες μια άλλης Ελλάδας που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουμε ξεπροβάλλουν διάχυτες και αποτελούν μεγάλο ατού της ταινίας προσδίδοντας της άλλη βαρύτητα.

Η ταινία αποτέλεσε την επίσημη πρόταση της Ελλάδας για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 1956, ενώ κέρδισε την ίδια χρόνια Χρυσή σφαίρα καλύτερης ξένης ταινίας. Επίσης ήταν ένα από τα φαβορί για την διεκδίκηση του χρυσού φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών.

Η «Στέλλα» έχει γράψει την ιστορία της με χρυσά γράμματα. Η μαγεία της έγκειται στο ότι ακόμα και 60 χρόνια μετά εξακολουθεί  να συγκαταλέγεται στις κορυφαίες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Χωρίς να σε συναρπάζει ο ήχος και η εικόνα της κόπιας που κυκλοφορεί ελεύθερα στο διαδίκτυο, η ταινία τραβάει τα βλέμματα, λόγω των πιο βασικών χαρακτηριστικών της, ερμηνείες- σκηνοθεσία-μουσική.