Σημεῖο Ἀναγνωρίσεως

 

Ὅλοι σέ λένε κατευθείαν ἄγαλμα, ἐγώ σέ προσφωνῶ γυναίκα κατευθείαν.

Στολίζεις κάποιο πάρκο¹.
Ἀπό μακριά ἐξαπατᾶς.

Θαρρεῖ κανείς πώς ἔχεις ἐλαφρά ἀνακαθήσει
νά θυμηθεῖς ἕνα ὡραῖο ὄνειρο πού εἶδες,
πώς παίρνεις φόρα νά τό ζήσεις.
Ἀπό κοντά ξεκαθαρίζει τό ὄνειρο
δεμένα εἶναι πισθάγκωνα τά χέρια σου

μ’ ἕνα σκοινί μαρμάρινο
κι ἡ στάση σου εἶναι ἡ θέλησή σου
κάτι νά σέ βοηθήσει νά ξεφύγεις
τήν ἀγωνία τοῦ αἰχμάλωτου.
Ἔτσι σέ παραγγείλανε στό γλύπτη

αἰχμάλωτη.

Δέν μπορεῖς
οὔτε μιά βροχή νά ζυγίσεις στό χέρι σου,
οὔτε μιά ἐλαφριά μαργαρίτα.
Δεμένα εἶναι τά χέρια σου.

Καί δέν εἶν’ τό μάρμαρο μόνο ὁ Ἄργος.²
Ἄν κάτι πήγαινε ν’ ἀλλάξει
στήν πορεία τῶν μαρμάρων,
ἄν ἄρχιζαν τ’ ἀγάλματα ἀγῶνες
γιά ἐλευθερίες καί ἰσότητες,

ὅπως οἱ δοῦλοι,
οἱ νεκροί
καί τό αἴσθημά μας,
ἐσύ θά πορευόσουνα
μές στήν κοσμογονία τῶν μαρμάρων

μέ δεμένα πάλι τά χέρια, αἰχμάλωτη.

Ὅλοι σέ λένε κατευθείαν ἄγαλμα,
ἐγώ σέ λέω γυναίκα ἀμέσως.
Ὄχι γιατί γυναίκα σέ παρέδωσε
στό μάρμαρο ὁ γλύπτης

κι ὑπόσχονται οἱ γοφοί σου
εὐγονία ἀγαλμάτων,
καλή σοδειά ἀκινησίας.
Γιά τά δεμένα χέρια σου, πού ἔχεις
ὅσους πολλούς αἰῶνες σέ γνωρίζω,

σέ λέω γυναίκα.

Σέ λέω γυναίκα
γιατ’ εἶσ’ αἰχμάλωτη.

(Κική Δημουλά, Τό λίγο τοῦ κόσμου, 1971)

1. Πρόκειται για το μαρμάρινο γλυπτό του Κωνσταντίνου Σεφερλή «Η Βόρειος Ήπειρος» (1951) που βρίσκεται στην Πλατεία Τοσίτσα της Αθήνας, στο πάρκο μεταξύ Πολυτεχνείου και Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Η ποιήτρια βλέπει στα μάτια της αναπαράστασης μιας αλυσοδεμένης γυναίκας ένα σύμβολο της κοινωνικής καταπίεσης του γυναικείου φύλου ανά τους αιώνες.
2. Άργος· ο πανόπτης Άργος, το μυθικό τέρας με τα εκατό μάτια, στον οποίο η Ήρα είχε αναθέσει να κρατάει αιχμάλωτη (δεμένη σε ένα δέντρο) τη μυθική Ιώ. Η Ιώ αποτελεί το μυθικό σύμβολο της κατατρεγμένης γυναίκας.

 

 

 

 

 

 

Ένα άγαλμα σύμβολο των βασάνων και των αγώνων του γυναικείου φύλου συνεχίζει να υπομένει… Βάφτηκε με σπρέυ, έμεινε χωρίς χέρια και έπειτα χωρίς κεφάλι. Όμως, γύρισε κι πάλι ακέραιη εκεί που ανήκει, στο κέντρο της πλατείας, για να μας πει αυτά που είδε και δεν μίλησε, αλλά υπόμεινε καρτερικά… γιατί είναι Γυναίκα κι έχει τη δύναμη να αντέχει!

 

 

Αν περπατάτε στην οδό Τοσίτσα κοντοσταθείτε λίγο μπροστά σ’ αυτό το άγαλμα…

κι ύστερα ακούστε…