Και αν προσπαθείς να με λυγίσεις, δεν θα τα καταφέρεις απόψε.

Τα μάτια μου θα ξαγρυπνούν μέσα στη σιωπή της πόλης,
θα κοκκινίζουν από θυμό και αλήθεια.

Για ένα μισθό που κλέβει χρόνο από την ζωή μου.

Ματώνουν, ξέρεις, οι βασικές ανάγκες του λαού.

Αξιοπρέπεια θα έπρεπε να μοιράζεται σε ‘κείνη την γωνία.

Ιασονίδου με Εγνατία.

Κάπου εκεί στην αψίδα του Γαλεριου στήριξα όλες μου τις ελπίδες, όλα μου τα όνειρα.

Και δεν ήμουν μόνο εγώ…

Σαν παιδί, σαν παιδιά, που ήθελαν να γίνουν πιο μεγάλα.

Ζηλεύοντας τις άδειες σας καρδιές και τις γεμάτες τσέπες σας.

Δεν θα μάθω να σκέπτομαι σαν και σας

Σας γέλασανε αλήτες….

No I’ll stand my ground
Won’t be turned around
And I’ll keep this world from draggin’ me down
Gonna stand my ground