Μας ξέμεινε σκουριά στο σπαθί

με ελπίδα στοιχειωμένη

τα αινίγματα έχουν ήδη λυθεί

ηχώ σιωπηλά τετριμμένη

Εγώ ένας ήρωας κοντά στο ΚΑΠΗ

Εσύ νοερά στο μπαλκόνι

θα φτυαρίζω μακριά τη σιωπή

εσύ να χαζεύεις το χιόνι

Εσύ έχεις κλειδώσει καλά το φιλί

Εγώ ξεκινάω πάντα λίγος

Ακούω τη φωνή δειλά να καλεί

το γνώριμο πάντοτε ρίγος

Εγώ θα κινήσω μια ακόμη φορά

στην όση ορμή απομένει

Με μια στάλα παλιά καμφορά

Με τόση αγάπη αγχωμένη