Ο περιπετειώδης βίος του έμελλε να λάβει ένα φινάλε που θα μπορούσε να έχει σκαρφιστεί και ο ίδιος για κάποιον ρόλο του. Σαφώς όλα μπορούν να συμβούν στην ζωή, καθώς η έβδομη τέχνη αντλεί την φαντασία της μέσα από την καθημερινότητα.
Γεννημένος στην Μπολόνια της Ιταλίας, στην ίσως πιο δύσκολη εποχή της χώρας του, στα χρόνια που ξεπήδησε στην ιταλική πραγματικότητα ο φασισμός. Αν μη τι άλλο το να γαλουχηθείς σε μια χώρα την σκιά του δικτατορικού καθεστώτος είναι δεδομένο ότι θα επηρεάσει τη ζωή σου και την προσωπικότητά σου. Γι’ αυτό το λόγο ο Παζολίνι υπήρξε δηλωμένος κουμουνιστής, αν και αργότερα διαγράφτηκε από το κόμμα λόγω των σεξουαλικών του προτιμήσεων. Από πολύ μικρός βρήκε το δρόμο της έκφρασης μέσω της ποίησης, βαθιά επηρεασμένος από τα οικογενειακά του πρόσωπα.
Έχοντας αφήσει πίσω του έναν τεράστιο αριθμό αριστουργημάτων στην ποίηση, στην σκηνοθεσία, στην δοκιμιογραφία, στην συγγραφή θεατρικών έργων, με βεβαιότητα θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα της γείτονος χώρας, διεθνώς αναγνωρισμένος, ακόμα και από ανθρώπους του χώρου που διαφωνούσαν μαζί του.
Το τέλος της ζωής
του σηματοδοτήθηκε από την επιλογή του να αναλάβει την σκηνοθεσία και συγγραφή σεναρίου μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες ταινίες όλων των εποχών. Πρόκειται για την ιταλική-γαλλική ταινία τρόμου Σαλό, 120 μέρες στα Σόδομα, βασισμένη στο βιβλίο 120 μέρες των Σοδόμων του Μαρκήσιου ντε Σαντ. Η ιστορία διαδραματίζεται στην δημοκρατία του Σαλό, ένα εικονικό κρατίδιο που ίδρυσαν οι φασίστες του Μουσολίνι. Οι φασίστες απαγάγουν μια ομάδα εφήβων και αναλαμβάνουν την διαπαιδαγώγηση τους. Σκηνές απίστευτης ωμότητας όπως έντονης βίας, παρά φύση βιασμού, υποταγής, κοπρολαγνείας, δολοφονίας εναλλάσσονται συνεχώς δυσκολεύοντας την παρακολούθηση της ταινίας ακόμα και από τους πιο ψύχραιμους και με γερά στομάχια θεατές. Τα μηνύματα της ταινίας ευδιάκριτα αλλά ταυτόχρονα, το θέαμα άκρως δύσπεπτο και ψυχοφθόρο. Γι’ αυτόν το λόγο άλλωστε η ταινία φιγουράρει σε πληθώρα λιστών με τις πιο ‘’αρρωστημένες’’ ταινίες όλων των εποχών, ενώ η διανομή της έχει απαγορευτεί σε αρκετές χώρες.
O Πιερ Πάολο Παζολίνι δολοφονήθηκε στην παραλία της Όστια κοντά στη Ρώμη στις 2 Νοεμβρίου 1975 λίγες μόνο ημέρες πριν την προβολή της ταινίας του. Μαύρο πέπλο σκεπάζει την ημέρα της δολοφονίας του, καθώς 40 χρόνια μετά, ακόμα τα ερωτήματα είναι αναπάντητα. Αρχικά ένας ανήλικος εκπορνευόμενος νεαρός ομολογήσε, δίνοντας φαινομενικά τέλος στο μυστήριο, κατατάσσοντάς το ως έγκλημα πάθους. 30 χρόνια μετά όμως απέσυρε την ομολογία του και υποστήριξε ότι μία ομάδα αγνώστων είχε δολοφονήσει τον Παζολίνι, αναγκάζοντας τον μέσω απειλών κατά του ίδιου και της οικογένειας του να δηλώσει εκείνος τη ενοχή του. Η δολοφονία του Παζολίνι ήταν άγρια και βασανιστική υπό την υβρεολογία των δολοφόνων του όσον αφορά την πολιτική του ταυτότητα και τον σεξουαλικό του προσανατολισμό. Η έκθεση πραγματογνωμοσύνης στο πτώμα του Παζολίνι σοκάρει για τον βαθμό φρικαλεότητας του εγκλήματος.
Με εντολή του δημάρχου Ρώμης άνοιξε ξανά η υπόθεση Παζολίνι ώστε να απαντηθούν όλα τα ερωτήματα. Ερευνητές της υπόθεσης και δημοσιογράφοι ισχυρίζονται πλέον ότι πρόκειται για πολιτική δολοφονία και όχι για έγκλημα πάθους, όπως ακριβώς δήλωναν διανοούμενοι της εποχής από την πρώτη κιόλας στιγμή.
Όπως και να έχει ο Παζολίνι επέτυχε τους στόχους του, κατόρθωσε μέσα από τα έργα του, με αποκορύφωμα το κύκνειο άσμα του να αφυπνίσει τους θεατές με τον πιο ενοχλητικό τρόπο και ας υπέγραψε ίσως την θανατική του καταδίκη.
