“Έχω προσέξει πως καμιά φορά εμπνεύω τον φόβο. Ο καθένας όμως, πρώτ’ απ΄όλα φοβάται τον εαυτό του. Άδικα οι άνθρωποι φαντάζονται οτι είμαι η αιτία της ανησυχίας τους. Στην πραγματικότητα, αυτό που τους τρομάζει είναι ο νάνος που κρύβεται μέσα τους, η ανθρώπινη καρικατούρα με το πιθηκίσιο πρόσωπο που ορθώνει κάποτε το κεφάλι της έξω από τα βάθη του έιναι τους. Τώρα είναι πιο σαστισμένοι από τότε που αγνοούσαν την ύπαρξή του. Το να βλέπουν να αναδύεται στην επιφάνεια τούτος ο άγνωστος που φαίνεται να μην έχει τίποτα το κοινό με την αληθινή ζωή τους, τους τρομάζει. Όταν δεν ξεπροβάλλει τίποτε από τα τρίσβαθά τους, η ψυχή, με πρόσωπα λεία και ανέκφραστα. Ωστόσο, υπάρχει πάντα μέσα τους κάτι άλλο, που καμώνονται οτι αγνοούν. Μπορούν να ζουν πολλές ζωές συγχρόνως δίχως να το ξέρουν. Είναι τόσο παράδοξα μυστικομανείς και ασυνάρτητοι!

Είναι και δύσμορφοι, μόλο που αυτό δεν φαίνεται καθόλου”