Όσο εγώ περιμένω και εσύ στρώνεις

το χαλί εκείνο που ξέβαψε

μέχρι με χαμόγελο να με υποδεχτείς

με τα φιλιά που σκάρωνες

τότε που μικροί το βάζαμε στα πόδια

 

Δεν είμαι σίγουρος πως γίνεται πάλι

να με κρατήσεις εδώ απόψε

όχι απλά επειδή μεγαλώσαμε έκτοτε

μα τόσο προδίδουν τα φιλιά

πως τα πόδια μαρμάρωσαν στο γκάζι

 

Μα κι εγώ όσο έλειπες, νοσταλγούσα

εγώ που δεν έπαιξα το θύμα

όταν φώτιζα τα καράβια που γύρευαν

στης προσμονής τη θάλασσα

το λίγο απ’το πολύ που βούλιαζε αργά

 

Κι όταν γύρισες τελικά εσύ να με βρεις

δεν το δείχναν οι καθρέφτες

μα δεν ήμουν εγώ, κι ούτε εσύ αλήθεια

ξεπλύθηκαν τα κομμάτια μας

που μάτωσαν όλο τον κόσμο για ένα φιλί