Εδώ παρέδωσε τήν τόση ολίγη σου δύναμη, ψυχή μου, ανάπηρη,

φτωχούλα, που κάποτε σε πίστευα αθάνατη, να επιστρέψω στον

πραγματικό, σημερινό μου τόπο της οδύνης. Στρέψε, ο δακρυσμένος

μου οφθαλμός, άφοβα να θεωρήσης τα σιδερένια κάγκελλα

που φράζουν τα παράθυρα του ψυχιατρείου. Πές μου, πόσες πολλές φορές,

δυστυχισμένε, κόλλησες, δίχως ελπίδα, ελάχιστο το

πρόσωπο και την καμία μορφή σου στο σιδηρούν προσωπείον των παραθύρων;

Θυμάσαι να ‘πεφτε έξω αγνό χιονόνερο, όμως εσύ δεν είχες μήτε χάρη να τ’αγγίξης.

Δεσμώτη, ένας έκπτωτος άγγελος, με την δεξιά του σ’επιδέσμους φασκιωμένη,

τέσσερις τα χαράματα εισήλθε στην απειλή του κοινού μας δώματος

και προσπαθεί να παίξη την κιθάρα του.

Σ’εμένα που δεν μπορώ να βαστάξω την δικιά μου οφειλή,

ποιος μου φορτώνει το παραπέρα- την κόλαση των άλλων;